Δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου αλλιώς απ'ότι να χάνεται και να περπατάει μέσα στα στενά και τους δρόμους αυτής της πόλης από παιδί κιόλας. Πάντα πίστευα πως για να γνωρίσεις σε βάθος την κάθε πόλη ή τόπο που πας, ο μόνος τρόπος είναι να πέρνεις τα πόδια σου και να τριγυρνάς. Το ίδιο ακολούθησα και ως φοιτήτρια στην Πάτρα, άλλωστε.
Ξέρω πως η Αθήνα δεν είναι σίγουρα απ΄τις πόλεις που θα μαγευτείς απ'την πρώτη ματιά. Αυτοκίνητα παντού!Χωρίς σταματημό, σκουπίδια, ανομοιογένεια εικόνων....Αυτό ακριβώς είδα και με έκανε να κοιτάξω καλύτερα, βαθύτερα.Να βρω τις ρίζες αυτής της πόλης....Είμαι βέβαιη πως Αθήνα δεν είναι όλα αυτά τα τζάμια και καθρέπτες που' χουμε γεμίσει απ'τα κτήρια ολόγυρα.
Ξαφνιάστηκα, όταν ανακάλυψα σε παλιο-γειτόνιές όπως Κυψέλη, Πατήσια, Εξάρχεια κ.α ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας σε δρόμους όπως Πανεπιστημίου,Σταδίου και άλλους πολλούς την ομορφιά που έχουμε απ'όλες αυτές τις εγκαταλελημένες μονοκατοικίες,η μέγαρα του κέντρου που έχουμε αφήσει ως κράτος να τα τρώει ο χρόνος και να μένουν σαν φαντάσματα μιας άλλης εποχής,μες στη μούχλα και τη διάβρωση....Αλήθεια γιατί δεν γίνεται η πολιτεία να κάνει κάτι να σωθούν όλα αυτά τα ιστορικά για μένα κτήρια;Γιατι δεν κάνουν κάτι να ομορφήνουν το μέρος που κατοικούν πάνω από 5εκατ. άνθρωποι;Γιατί δεν κάνουν κάτι να γνωρίσουμε και εμείς αυτή την παλιά Αθήνα που όλοι θυμούνται με νασταλγία και κομπάζουν πως κάποτε ζούσαν εδώ,θέλω και γω να δώ αυτή τη πόλη.
Βαρέθηκα πια να ζω και να βλέπω κτήρια ογκώδη,τερατώδη που όλο ψηλώνουν και πάνε να φαν και το τελευταίο κομμάτι ουρανού που μας έχει απομείνει. Αμάν πια!Γεμίσαμε τζάμια και καθράπτες.....Αντανακλάσεις άσχημες του ίδιου μας του εαυτού.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου