...ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΠΕΘΑΝΕ ΡΩΤΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΠΟΙΟ ΑΠ'ΑΥΤΑ ΘΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ ΤΗ ΤΑΦΗ..

Μέρες τώρα είχε βυθιστεί σ'ένα βαθύ, αέναο ύπνο, έναν ύπνο απ'τον οποίο κανείς δε μπορούσε να βγάλει αυτό το ασάλευτο, ρυτιδιασμένο στόμα.Όλα τα μέλη του σώματος είχαν τρομάξει μ'αυτό που του συνέβαινε ήταν απόλυτα παράδοξο και ξένο απέναντι στην μακρά ζωή του, καθότι αν κάτι ττο χαρακτήριζε ήταν η ζωντάνια του, η ζωηράδα του και όλες αυτές οι φωνές και οι κινήσεις του που πρόδιδαν όλα τα παραπάνω. Τα ζαρωμένα χείλη ανήμπορα να σπάσουν την εικόνα αυτή παρέμεναν ακίνητα, σφραγισμένα...Το στόμα είχε πεθάνει.
Στη σκέψη αυτή τ'άλλα μέλη του σώματος έκαναν ένα καυγά με επιχειρήματα πολύ πειστικά για το ποιο θα ήταν αυτό που θα αναλάμβανε τη ταφή του. Και να τι έγινε! Η εύγλωττη γλώσσα βιαστική όπως πάντα είπε, πως αν κάποιος έκανε κάτι τέτοιο αυτός που θα το έπραττε έπρεπε να ήταν εκείνη αφού ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με το στόμα, του είχε χαρίσει άπειρες γεύσεις μέσα του, πως χάιδευε τα χείλη του και τα ύγρανε να συνεχίσει να μιλάει και να του δίνει την ικανότητα να αρθρώνει σωστά λέξεις για να μπορεί να επικοινωνεί. Τότε, πετάχτηκαν τα δόντια και της ανταπαντούν πως αυτά ήταν που το'χαν γλιτώσει πολλές φορές απ'τα χειρότερα, αφού δάγκωσαν τα χείλη του από θυμό, οργή πόνο ή και ντροπή καμιά φορά για να μην ξεστομίσουν κάτι που δε θα το ήθελε. Και η αντιπαράθεση συνεχιζόταν δίχως τελειωμό...Με μια άτονη, μελανχολική κίνηση τα μάτια ανοιγόκλεισαν και διέκοψαν τον καυγά λέγοντας περινυκτικά πως καλό είναι να λογικευτούν και να δουν, πως αυτά και μόνο αυτά όφειλαν να ενταφιάσουν το στόμα αφου του χάριζαν εικόνες ολόγυρά του για να νιώθει αυτά που έβλεπε στο οπτικό πεδίο του που το έκαναν να παραληρεί από χαρά, θαυμασμό και ικανοποίηση. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που αρκετές φορές έιχαν καταφέρει να το αφήνουν ορθάνοικτο δίχως να μπορεί να βγάλει ούτε λέξη.
"Φάτε μάτια ψάρια...!!"αναφώνησαν κοροιδευτικά τα αυτιά θέλοντας να πουν πως ούτε τα μάτια ήταν ικανά να επιτελέσουν κάτι τόσο σημαντικό όσο η ταφή του στόματος, επιχειρηματολογώντας παραθέτοντας τη σπουδαιότητα που κατείχαν στο σώμα αυτό."Εμείς ήμασταν αυτοί που προσέχαμε τα πάντα, ήχους, συζητήσεις, λέξεις και έτσι μπορούσε το στόμα να επεμβαίνει έγκαιρα και να κινείται για να συμμετέχει απέναντι στα παραπάνω..."τα κουρασμένα μυώδη χέρια διέκοψαν λέγοντας πως αν και μακριά απ'το στόμα είχαν τόσο στενή επαφή με αυτό σχεδόν σε καθημερινή βάση όλα αυτά τα χρόνια."Το ακουμπούσαμε βοηθώντας το να κρύβει ένα χαμόγελο αμηχανίας, το σκεπάζαμε όταν ήθελε να ψιθυρίσει ένα μυστικό του και πόσες φορές δε μασούλησε νευρικά τα ωύχια των δακτύλων μας από άγχος ή αγωνία.","Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας!!" είπαν τα πόδια μπαίνοντας στη συζήτηση που είχε ήδη αρχίσει να ανάβει στο κόκκινο. Όμως, η παραδοχή για τη σπουδαιότητα των χεριών ήταν απλά για το σημείο απόστασης απέναντι στο στόμα, γιατί τα πόδια πίστευαν απ'την μεριά τους πως αυτά έπρεπε να αναλάβουν τη ταφή για τον απλούστατο λόγο πως, ήταν εκείνα που άφηναν το σώμα να το βάλλει στα πόδια στην κυριολεξία και να φύγει όταν συνέβαινε κάτι τόσο το λυπηρό, τρομακτικό ίσως που δε θα έκανε το στόμα να πει ούτε λέξη και να το μετανιώσει μετά...
Και η διαμάχη αυτή καλά κρατούσε και να'σου που ήρθε η στιγμή της χολής να βγάλει το δικό της λόγο και να πει πως, εκείνη επιτέλεσε ρόλο σπουδαίο, καθότι ήταν αμέτρητες οι φορές που έκανε το στόμα αυτό να βγάλει το δηλητήριό του από πικρία, παράπονο ή πόνο...Ένιωθε ίσως και ένοχη κατά κάποιον τρόπο για το θάνατο αυτό, αφού νόμιζε για μια στιγμή πως το είχε φαρμακώσει και το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ήταν να το ενταφιάσει ως δείγμα εξιλέωσης προς αυτό...
Η κακομοίρα η καρδιά ένιωθε τόσο καταβεβλημένη που με δυσκολία χτυπούσε απεγνωσμένα να βρει το ρυθμό της και να συμμετέχει σ'όλη αυτή την παράλογη διαμάχη...Ο εγκάφαλος είχε πειστεί πια πως όλο αυτό που γινόταν ανάμεσα στα μέλη του σώματος δε θα είχε τελειωμό, αφού σιγά-σιγά άρχιζαν και τα υπόλοιπα μέλη να μπαίνουν στο τσακωμό και να προσπαθούν με το δικό τους τρόπο να αποδείξουν το σημαντικό ρόλο τους προκειμένου να κάνουν τη ταφή του στόματος...Είπε λοιπόν με λόγια σοφά κάτι πολύ απλό μα ταυτόχρονα αληθινό, είπε πως όλοι εμείς και πολλά άλλα μέλη του σώματος κάνουμε την ολότητά του και πως αν είναι κάτι που την χαρακτηρίζει αυτή είναι η ΨΥΧΗ.Ας αφησούμε λοιπόν τη ψυχή να κάνει τη ταφή γιατί ψυχή χωρίς εμάς δεν υπάρχει, άρα αυτομάτως μαζί της θέλοντας και μη κάνουμε τη ταφή του στόματος.Και η ψυχή αγαλλίασε και πήρε μαζί της το ασάλευτο στόμα και το κουρασμένο σώμα μ'όλα τα μέλη του.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΥΛΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΤΕΛΕΙΑΣ

ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ Σ'ΕΝΑ ΧΩΡΟ ΜΙΚΡΟ, ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ ΜΑ ΣΥΝΑΜΑ ΟΙΚΕΙΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟ, ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΟΥ. ΕΝΑ ΧΩΡΟ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΥΛΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΕΣ. ΔΥΟ ΣΗΜΑΔΙΑ, ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΗΣ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΠΟΥΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΛΕΕΙΝΗ ΜΑ ΤΩΡΑ, ΤΗΝ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΤΕ ΘΕΩΡΗΣΑ ΠΩΣ ΚΑΛΟ ΘΑ'ΤΑΝ ΝΑ ΤΑ ΧΑΡΑΞΩ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΟΥ, ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΠΑΝΩ. ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΙΕΣ, ΕΓΩ, ΟΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ. ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ ΑΠ'ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ, ΛΥΤΡΩΘΗΚΑ ΚΑΝΩΝΤΑΣ ΣΧΟΙΝΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΠΑΥΛΕΣ, ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΩΡΘΩΣΑ ΝΑ ΣΩΘΩ ΣΚΑΡΦΑΛΟΝΤΑΣ ΤΟΝ.
ΑΛΗΘΙΝΑ, ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΕΓΙΝΕ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΕΡΓΗΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ, ΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΠΟΥ ΕΝΙΩΘΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ'ΡΘΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΜΕ ΓΕΜΙΣΕΙ ΧΑΔΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ. ΑΛΛΑΖΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ ΟΛΟ, ΞΑΦΝΟΥ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΝΤΙ ΑΦΤΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΑΠ'ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΔΥΟ ΜΙΚΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ. ΤΕΛΕΙΑ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠ'ΤΑ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ. ΕΜΕΙΝΑ ΚΑΙ ΓΩ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΤΙΝΟΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ, ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΤΙΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΔΕΙΛΑ-ΔΕΙΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ...ΓΕΜΙΣΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΕΛΙΤΣΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΤΙΣ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΜΟΝΗ ΜΟΥ, ΑΛΛΟΤΕ ΠΑΛΙ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ Μ'ΕΝΑΝ ΑΥΘΑΔΗ, ΒΙΑΙΟ ΤΡΟΠΟ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ, ΜΙΑΣ ΣΚΕΨΗΣ, ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ Η΄ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.ΕΜΑΘΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΛΠΑΚΙ ΝΑ ΤΙΣ ΒΑΖΩ ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΖΩ ΤΙΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ.
ΕΠΕΙΔΗ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ, ΤΟ ΑΚΑΡΙΑΙΟ ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙ ΜΕ ΚΟΥΡΑΖΕ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ ΜΟΝΗ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΝΑ ΒΑΛΛΩ ΠΑΥΛΕΣ, ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΑΣΑΣ, ΑΝΑΠΑΥΛΑΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗΣ. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΝΑ ΠΟΥ'ΡΘΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΞΑΝΑ, ΠΑΥΛΑ ΚΑΙ ΛΕΞΟΥΛΑ...ΜΑ ΤΙ ΜΠΕΡΔΕΜΑ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΟΥΣΤΟ ΟΜΟΛΟΓΩ ΑΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΥΛΙΤΣΑ ΚΑΙ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΝΑ ΚΥΛΑ...ΜΟΝΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΟΥΣΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΑΡΕΤΟ. ΓΕΜΙΣΑ ΤΟ ΧΩΡΟ ΜΟΥ ΤΕΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΕΣ ΧΑΘΗΚΑ ΜΕΣΑ Σ'ΑΥΤΕΣ. ΣΤΡΙΜΩΧΤΗΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΣΤΡΙΜΩΧΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ, ΩΣΠΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΤΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΑΤΙ ΤΟ ΑΝΕΛΠΙΣΤΑ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΓΙΝΕ. ΝΑ ΣΟΥ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ ΜΙΑ ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΥΛΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΑΤΑΡΑΧΗ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΗΜΑΔΑΚΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ, ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΙΞΗΣ ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΟ !ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ, ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΦΩΝΑΞΕ ΔΥΝΑΤΑ :
-ΟΥΦ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!
-ΧΑ! ΩΡΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!