ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ.....


Μια ιστορία θα σου πω , που περπατούσα στο Δάσος για να δω , να βρω , να νιώσω τη λύτρωση στα σπλάχνα μου βαθιά .
Ξάφνου νασου μια κυρία στα κόκκινα ντυμένη ! Χόρευε τρελά και γελούσε δυνατά ! Με βλέπει και μ’ένα φιλί ΑΓΑΠΗ άμα θέλει κάποιος τη καλεί....
Κοιτάζω και εγώ με τα μάτια ανοιχτά και τα μάγουλα φωτιά !
Με μια κίνηση απλή , έρχεται και η άλλη η κυρά , μου συστήνεται κοφτά ΕΛΠΙΔΑ φωνάζει τρανταχτά ! Μες το φόρεμα το μπλε , σα θάλασσα με κύματα φαντάζει από μακριά ....
Στα χέρια μου τώρα της ζητώ να μπει , αλλά που !!?Αφού , έχει ήδη αλλού μου πάει να σταθεί....
Και φωνάζουνε μαζί τη τρίτη φίλη για να’ρθεί , με το βλέμμα σκοτεινό και το φόρεμα λιτό , άχρωμο , άφαντο σχεδόν....ΠΙΣΤΗ φαίνεται τη λένε , μα θαρρώ δύσκολα η κυρία καταχτιέται !!
Μια φίλη σαν και αυτή δύσκολα λοιπόν θα βρεις...Χαμένη στέκομαι ξανά και με λύπη τώρα τους ρωτώ
-Πως άραγε κανείς φιλίες πιάνει ,άμα , εσάς τις τρεις θελήσει να σας βρει ?
-Στη μάνα μας να πας ,αν θες τέτοιο ρώτημα να πεις ,τη γριά γυναίκα με τον άσπρο τον χιτώνα τη ΣΟΦΙΑ . Μα , γνωρίζουμε καλά και ως εκεί να πας , πρέπει πρώτιστα θα πει την αδερφή σου τη μικρή να βρεις.....

ΦΡΑΓΚΙΑ ΜΑΡΙΑ ‘05