ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ....

Κοντεύει ένας χρόνος σχεδόν από τότε που έφυγες,από τότε που έμαθα πως δε θα ξανακούσω τη φωνή σου,δε θα ξαναδώ το πρόσωπο σου,το χαμόγελό σου ή να πιάσω το χέρι σου...
Ξέρω πως η σχέση μας δεν ήταν και από τις πιο εύκολες,ποτέ δε θα το έλεγα walk in the park αλλά και γω και συ ήμασταν εκεί για όσο και όποτε γινόταν αυτό κάτω απ'τις συνθήκες.
Ένα γιατί καρφωμένο στο μυαλό μου για μήνες τώρα πάντα σε θεωρούσα πιο έξυπνο απ'αυτό που ήθελες να πιστέυεις ότι νομίζουν οι άλλοι για σένα.
Είναι πολύ δύσκολο αυτό το γράμμα για μένα τώρα πια....
Νιώθω πως σου είμαι θυμομένη βαθιά μέσα μου,ίσως να φταίει και το ότι πάντα πίστευα πως εσύ και γω θα βγέναμε μαζί νικητές μέσα απ'αυτή τη δίνη και το τρόμο που ζούσαμε...Μου λείπεις γαμώτο,και δε ξέρω τι να κάνω...
Θυμώνω γιατι φάνηκες λίγος μπροστά στον αγώνα,παραιτήθηκες αγόρι μου....αχ, νάξερες πόσες φορές πόνεσα,τρελάθηκα,τρόμαξα και απελπίστηκα και γω....Όμως σε πήρε αυτή μακριά για πάντα και την έχω μισήσει θανάσημα...Σ'αρέσει τώρα εκεί που είσαι;Κρυώνεις τωρα εκει που είσαι;Είσαι μόνος τώρα εκει που είσαι;
Θέλω να ξέρεις πως δε το βάζω κάτω,προσπαθώ ακόμα για όλα τα όνειρα που'χαμε πει μαζί,αλλα τώρα πια ΖΩ!Δε μ'αρέσουν πολλά από όσα βιώνω καθημερινά αλλά έτσι είναι η κωλο-ζωή και για αυτό αποφάσησα να δώσω τις μάχες μου...Αλήθεια δε ξέρω αν θα νικήσω ή χάσω αλλά είπα να βάλω το 100% της Μαρίας μου το χρωστάω...Δε σου κρύβω πως κάπου συνέβαλε και το θλιβερό περιστατικό σου...
Μου είναι πράγματι πολύ δύσκολο να συνεχίσω να σου γράφω...
Θα είσαι για πάντα ο αγαπημένος μου,ο φίλος μου και θα λείπει πάντα κάτι από το πάζλ της ζωής μου.....R.I.P Χρήστο μου.